Ustalenie kontaktów z osobą ubezwłasnowolnioną
W kontekście ubezwłasnowolnienia pojawia się czasami problem kontaktów osób bliskich, np. rodzica, rodzeństwa z osobą ubezwłasnowolnioną. Kontakty takie są czasami uniemożliwiane przez opiekuna. Oczywiście sytuacje są różne, a zadaniem opiekuna jest dbanie o dobro osoby, która jest pod jego opieką, co jednak jeżeli kontakty są uniemożliwiane nie ze względu na dobro tej osoby, a patrząc z boku można powiedzieć, że nawet wbrew jej dobru, gdy opiekun kieruje się swoim subiektywnym, osobistym stosunkiem do danej osoby lub innymi niezwiązanymi z opieką przyczynami i staje na drodze konkretnym relacjom. Problem ten zdaje się nie zniknie także w kontekście przyszłych zmian w prawie w odniesieniu do likwidacji instytucji ubezwłasnowolnienia, gdy zostanie ona zastąpiona instytucją kuratora reprezentującego, jeżeli już teraz nie weźmiemy tego problemu pod uwagę.
Czy jest rozwiązanie tego problemu?
Odnośnie osób małoletnich artykuł 113§ 1 KRO stanowi, że niezależnie od władzy rodzicielskiej, rodzice oraz ich dziecko mają prawo i obowiązek utrzymywania ze sobą kontaktów, w tym zakresie osoba ubiegająca się kontakt ma możliwość przewidzianą odpowiednią procedurą do wystąpienia do sądu o ustalenie takich kontaktów. Sąd kierując się dobrem dziecka o takich kontaktach orzeka. W uzasadnionych przypadkach wprowadza ograniczenia kontaktów. Przepis w § 2 wskazuje, co takie kontakty z dzieckiem obejmują tj. w szczególności przebywanie z dzieckiem (odwiedziny, spotkania, zabieranie dziecka poza miejsce jego stałego pobytu) i bezpośrednie porozumiewanie się, utrzymywanie korespondencji, korzystanie z innych środków porozumiewania się na odległość, w tym ze środków komunikacji elektronicznej. Co istotne uprawnienie to nie dotyczy tylko rodzica, ale także dziadków lub innych osób, gdyż art. 113 ze zn. 6 Kro wprowadza zastosowanie tych przepisów odpowiednio do kontaktów rodzeństwa, dziadków, powinowatych w linii prostej, a także innych osób, jeżeli sprawowały one przez dłuższy czas pieczę nad dzieckiem. Zatem sytuacja jest jasna w odniesieniu do małoletnich dzieci, natomiast problematyczna staje się kwestia kontaktów rodziców (lub innych krewnych) z osobami pełnoletnimi, którzy zostali ubezwłasnowolnieni całkowicie i oddani pod opiekę. Orzecznictwo sądów różnie rozstrzygało te kwestie.
Ostatecznie w sprawie tej wypowiedział się Sąd Najwyższy uchwałą z 17 maja 2018 r. (III CZP 11/18). Rozstrzygnięcie zapadło na skutek przedstawionego SN zagadnienia prawnego. Wskazano, że rodzicom dorosłego dziecka, które jest ubezwłasnowolnione całkowicie z powodu niepełnosprawności umysłowej i dla którego ustanowiono opiekuna, nie przysługuje uprawnienie do żądania rozstrzygnięcia przez sąd opiekuńczy o sposobie utrzymywania kontaktów z tym dzieckiem. SN uznał, że w polskim prawie brak regulacji analogicznej do art. 113 i nast. Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (dot. kontaktów z małoletnim). W przypadku osoby dorosłej, całkowicie ubezwłasnowolnionej, sąd opiekuńczy nie może „wprost” uregulować kontaktów, bo kodeks rodzinny przestaje obowiązywać w tym zakresie, a przepisy o opiece nad ubezwłasnowolnionym (art. 175–178 KRO, art. 593 KPC) nie przewidują takiego mechanizmu „na żądanie” innego członka rodziny. W praktyce opiekun prawny ma decydujący głos w kwestii umożliwienia bądź blokowania kontaktu. Zasadą stało się, że brak dobrej woli opiekuna – w świetle tej uchwały – oznaczał de facto brak skutecznej drogi do kontaktu np. drugiego rodzica czy rodzeństwa. W związku z tym rozstrzygnięciem, po wyczerpaniu możliwości krajowego sądownictwa, ojciec, który wnioskował w tej sprawie o ustalenie kontaktów z dorosłym synem z Zespołem Downa złożył skargę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka przeciwko Polsce. ETPC uznał, że brak w polskim systemie skutecznego mechanizmu zapewniającego utrzymywanie kontaktów rodzica z dorosłym, ubezwłasnowolnionym dzieckiem narusza art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Według ETPC pozbawienie skarżącego realnej możliwości zachowania więzi rodzinnej z synem jest niezgodne z prawem do poszanowania życia rodzinnego. W konsekwencji wyrokiem z 20 października 2022 r. (skarga nr 46342/19) Trybunał stwierdził naruszenie przez Polskę prawa do poszanowania życia rodzinnego. W wyroku wskazano, że art. 8 EKPCz obejmuje prawo rodzica do podjęcia środków celem połączenia z dzieckiem oraz obowiązek podjęcia takich środków przez władze krajowe.
Choć propozycje zmian pojawiły się w sferze projektu (https://legislacja.rcl.gov.
Jeszcze wcześniej na powyższy problem uwagę zwracał Rzecznik Praw Obywatelskich w swoich wystąpieniach do Ministra Sprawiedliwości, (por. https://bip.brpo.gov.pl/pl/
Ok, tylko jak działać teraz?
Termin na dostosowanie prawa po wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (ETPC) nie jest jednoznacznie określony w żadnym akcie prawnym. Nie istnieje też konkretny termin narzucony wprost przez Trybunał. Z uwagi na brak w obecnej chwili nowelizacji KRO/KPC, np. rodzic chcący uregulować kontakty z dorosłym dzieckiem może składać wnioski do sądu opiekuńczego, powołując się na: Wyrok ETPC (Bierski vs Polska), przepisy o nadzorze sądu opiekuńczego nad opiekunem (art. 175–178 KRO), dobro osoby ubezwłasnowolnionej (obowiązek dbałości także o więzi emocjonalne). Jeżeli opiekun prawny świadomie blokuje kontakt i działa wbrew dobru podopiecznego, sąd (teoretycznie) może: wydać zarządzenia dla opiekuna (art. 175 i n. KRO, art. 593 KPC), w skrajnych przypadkach zmienić opiekuna. Jednak formalnie przepisy nadal nie zawierają „klasycznego” trybu wprost odpowiadającego przepisom o kontaktach z małoletnim i nie ma właściwego rozwiązania tej kwestii, które nie budziło by wątpliwości. Nie mniej jednak sądy krajowe powinny uwzględniać orzecznictwo ETPC, interpretując polskie przepisy zgodnie z Konwencją. Nie można ignorować wyroku – jeśli sąd krajowy pominie wyrok ETPC w podobnej sprawie, może dojść do kolejnego naruszenia Konwencji. Warto więc próbować, podpierając się argumentacją o ochronie życia rodzinnego z art. 8 EKPC i wnioskami płynącymi ze sprawy Bierski vs Polska, uznając, że mimo braku bezpośredniego przepisu „o kontaktach z dorosłymi”, istnieje nadrzędny obowiązek ochrony życia rodzinnego. W praktyce zainteresowani mogą składać wnioski do sądu opiekuńczego, podkreślając: dobro i więzi emocjonalne dorosłego podopiecznego, wymóg zapewnienia poszanowania życia rodzinnego (art. 8 EKPC, wyrok Bierski vs Polska), przepisy o nadzorze sądu nad opieką (art. 175 i n. KRO), możliwość zmiany opiekuna, jeżeli ten nadużywa swojej roli i bezpodstawnie blokuje kontakt. Choć brak wciąż „klasycznej” ścieżki prawnej sąd powinien mieć prawo – a nawet obowiązek – ingerować, by nie dochodziło do izolowania dorosłego ubezwłasnowolnionego od osób dla niego bliskich. Ubezwłasnowolnienie nie oznacza pozbawienia osoby jej praw jako człowieka. Jest to środek prawny, stosowany w sytuacji, gdy dana osoba – na skutek choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego lub innego rodzaju zaburzeń – nie jest w stanie samodzielnie podejmować świadomych i odpowiedzialnych decyzji prawnych. Odgórnie zabieramy osobie prawo do działania w sferze prawnej, jednak w pozostałych aspektach jej życie i wolność osobista muszą pozostać nienaruszone, zatem nie można pozbawiać osób także prawa do kontaktów z bliskimi.
Jednak kwestia wprowadzenia regulacji prawnych oczekuje wciąż na wprowadzenie zmian, tak aby określić jasną ścieżkę proceduralną dla zainteresowanych i uprawnionych osób, zobaczymy w jaki sposób, w związku z zapowiadanymi zmianami kwestia ta zostanie ostatecznie uregulowana. Musi i powinna zostać uregulowana, aby w związku z oczekiwanymi zmianami w instytucji ubezwłasnowolnienia nie przeniosły się na instytucję kuratora reprezentującego, mającą zastąpić instytucję opiekuna prawnego.
Tekst nie stanowi porady prawnej i ma charakter jedynie informacyjny.
Źródła:
1. Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Komentarz red. serii prof. dr hab. Konrad Osajda, red. tomu dr Maciej Domański, dr Jerzy Słyk 2024, komentarz do art. 113, Legalis,
2. Kształtowanie kontaktów rodziców z ubezwłasnowolnionym dorosłym dzieckiem – glosa – III CZP 11/18, dr Daniela Wybrańczyk, Legalis,
3. https://www.prawo.pl/prawo/
Potrzebujesz pomocy prawnej? Skontaktuj się ze mną:
radca prawny Katarzyna Urban tel. +48 503 901 457
